c6c4becb-719e-4ff3-ba99-89e08f9877c2.jpeg.🔷Derin Dinlemek ve duyduklarından hareketle kişiyi düşündürebilecek güçlü sorular sormak

🔷Yargılamadan, çözüm önermeden, saf bir merakla can kulağı ile dinlemek ve duyulduğunu hissettirmek

🔷Güçlü sorularla insan beyninin harekete geçmesini sağlamak

🔷Kişinin varolan potansiyelini desteklemek

🔷Koçluk konumunda durabilmek

🔷Odaklanmayı sağlamak

🔷Hedefe ulaştırmak

🔷Düşünmenin yönünü bugünden geleceğe çevirmek

🔷Düşüncenin sınırlarını esnetmek

🔷360 Derece farklı noktalardan baktırmak

🔷Kişi için ideal durum ne ?Onu yapıp yapmamanın farkındalığını oluşturmak

🔷Seçenekleri fark ettirmek

🔷Görüntü oluşturmak ve o görüntüye kişinin dışardan bakmasını sağlamak

🔷Kişiye kendi potansiyelini fark ettirmek, gücün sadece kendisinde olduğunu göstermek

🔷Potansiyel olarak ulaşılmak istenilenin deneyimlenmesini sağlamak

🔷Yargısız olmak, nötr olmak, objektif olmak, etik olmak

🔷İç motivasyonu harekete geçirmek

🔷Pozitif dil kullanmak

🔷Kişinin kendini keşfetmesini sağlamak

🔷Kişinin kendi dünyasında kendi kendine olacağı güven dolu bir alanı ona açmak

🔷Müşteriye gizlilik prensibinin ömür boyu bağlayıcı olduğunu hissettirmek. Güvene dayalı bir ortam yaratmak

🔷Gizlilik dahil, koçluk ilişkisinde tüm mesleki sınırları korumak ve koçluk mesleğinin etik kurallarına uymak.

🔷Etik kurallara uygun olarak kendi davranışlarını yönetmek

🔷Koçluk yetkinliklerini etkin bir şekilde uzmanlık alanlarında kullanmak.

🔷Yönlendirme yapmadan,tavsiye vermeden yol arkadaşlığı yapmak

🔷Müşteri ile aynı yükseklikte, aynı göz seviyesinde eşit bir ilişki yaratmak

Published on Ercikson Blog “The Magical First Step to Becoming a Coach”

I decided to attend coach training with the intention of investing in myself. It was not hard to find the right program thanks to my previous professional life. I decided to take my first step and started The Art & Science of Coaching program.

Everything started with that small step. I thought everything would easily fall into place towards personal development, but that was not the case. Here is my story of the journey to becoming a coach.

In the very first hour of the program, I realized that The Art & Science of Coaching would be different than any other training programs I had attended. I did not only participate in the training but I lived through it and learnt many things about myself. It was a challenging learning process for me. Our facilitator allowed us to live through the training with her mastery of coaching.

Anything I thought I forgot began to awaken, and some files dropped out of the dusty shelves of my library. Whatever it was, it happened thanks to that training, because I almost forgot the existence of my library. My thoughts were free now. I could not catch up with the speed of my thoughts. Every aspect of my life was affected. In the moment, I felt it hard to move on, I could keep moving with the help of a little touch.

On one side, there was too much light. I got lost. My only desire was to beam up to this present moment. The 5 Ericksonian Principles were what kept me determined on this journey. They were like stars enlightening my road, and they always will be. I knew nobody but me could generate a solution for myself. Maybe I had that file in my library. Maybe it was the reason why I attended the program? I experienced its awareness in a very interesting way. I could keep my way on this road by depending on the principle that “every human being has the resources they need”. I lived through all of the demos during the training wholeheartedly, realizing my potential during these applications. There was rain, there was hail, there were storms, and there were tides. Later on, slowly, everything fell into place, one by one.

A quote from Dr. Zerrin Başer caught my attention, “Supporting people on the path they want to walk is to build a path where they would like to walk on and to walk them to set an example, instead of showing them the road. Selection of the road, walking speed, falling and standing up and waiting are all their own choices.” It was like a signal to me. I experienced that quote personally.

Dr. Zerrin Başer was an example and model for coaching skills, leaving a great trace on our visual memory.

During this journey, I put the oxygen mask on myself first, like they announce on aeroplanes, and began to construct my path with great efforts, after which I moved with little steps to the future I visualized. I experienced a breaking point during the training, but I never gave up, realizing my awareness and continuing to take small steps. I deeply felt and experienced all of the questions asked. I tried to discover the depth behind each question. I believe that there is a lesson behind every question and there are years of experience behind that lesson.

I am very happy that I have taken this path, and it is precious to me that I have completed these four modules. I enjoyed that completing moment, saying “well done!” to myself by touching both my shoulders. I celebrated my victory that started with a small but magical step!

It was the first time I discovered one of the coaching tools, the MetaPrograms – Behavior Models, presented in the last part of the program. It gave me a brand new viewpoint on life. Understanding my clients’ MetaPrograms, their representation systems and to ask relevant questions, moving them towards their vision. 

As a result, when the training was completed, I left equipt with the skills to provide a professional coaching experience with anything a client brings up, and to carry out the full coaching process.

While performing coaching sessions, there is a separate ritual and care, and also be in harmony with your client and show due diligence.

I also experienced the benefit of questioning myself during my practice sessions about what I want to do differently to coach in a stronger and more efficient way. First I asked the question “WHY should this be eliminated from my life?” I feel this question can be very important depending on what we are questioning, and I began to ask it again… but with a different awareness. I have adopted a Coaching Language – I do not want to use negative words anywhere. The words “I wish” vanished when I put the principles of Dr. Milton Erickson at the center of my life. I can say that the principle of “every person makes their best choice in the moment” has become an essential part of my roadmap.

From this point onward, my purpose is to apply everything I have learnt in The Art & Science of Coaching in the best way possible. To master it. My focus is “Coach Position” and to fulfil its requirements, no matter which title or role I am in. To look from a “Coach” point of view in any role I take on. The coaching hat must fit on my head. Sometimes I might be wearing other types of hats but there will be a big coaching hat covering all the others. On this path, this is the definition of “Mastery” in the broadest sense to me.

I have taken a step into the door, opening up the possibilities of developing a true, strong Coach Position. In each coaching interview, I experience an awareness as a coach or client and I leave there with a plus. I put on the rose-coloured glasses I found during the program and put a wide-angle glass on them.

I know where I was before I started coaching training and where I am now. Which version of myself do I see now? What do I visualize? How do I feel? What am I saying?

There is a version of myself looking at life from an observer point. She uses her competence to observe things from the outside. Coaching is an irreplaceable part of her life now. She can now understand why you should never take a step back. Hats may change in life. However, the coaching hat has an inclusive characteristic. This hat makes it possible to see other roles from a coach’s perspective

Under the professional coaching hat, this “Meral” is the same Meral but also a different one. She reflects her own style. She is using her sense of humor more. She thinks that success in all areas of her life is a precious gift to her, her surroundings, and her future. She knows she can really touch people’s lives. It makes her smile to know that only a pen and a paper is enough to do that. It makes her happy. Even though she has to run for miles to reach her goal, she feels the power and decisiveness to run for this purpose. She knows what keeps her on the track. The road is long but delightful. She sees the road very clearly. She knows who she is, who she wants to be and knows its value for her self. Since the first day she experienced coaching (from the first day of the program), her values have been activated with the touch of a magic wand and everything seemed to be a perfect piece of a puzzle. She realized that the glue holding these pieces together is “LOVE”. She is aware of the fact that this energy is surrounding her with its warm arms in every step of her life. Existing since she was born, this valuable source she has gives her power and energy. She feels, wholeheartedly, that the values she reached again, thanks to coaching, will be her compass in her journey.

Everything starts with a small, magical step. THE VERY FIRST STEP.

*In this article, the author uses help from Erickson Coaching International’s The Art and Science of Coaching materials and Marilyn Atkinson’s book Inner Dynamics of Coaching


F197EDE0-B7B2-4CD1-B33B-DE840DD5CDAEKeyifli bir pazar kahvaltısına yakışacak nefis bir tarif.Kolaylık olması açısından hamurunu daha önce hazırlayıp kahvaltı öncesi pişirip sıcak sıcak sevdiceklerinize sunabilirsiniz.

🍀6-7 Su bardağı elenmiş un
🍀1 yemek kaşığı tuz
🍀1 tatlı kaşığı şeker
🍀1 paket kuru maya
🍀Ilık su
💎Elenmiş undan 1 su bardağı kadar ayırın .
💎Kalan una tuz ,şeker ve mayayı ekleyip karıştırın,
💎Ele yapışan kıvamda hamur elde edecek şekilde ılık suyu yavaş yavaş ilave edin.Gerekirse ayırdığınız undan ilave edin
💎Hamurun üzerini sıkıca kapatıp en az bir saat bekleyin.Mayalansın.En az iki kat olsun.
Hamur mayalanınca hemen pişirmek gerekmez .Buzdolabına ve hatta dipfrize bile kaldırıp daha sonra kullanabilirsiniz.

💎Hamurdan portakal büyüklüğünde yuvarlaklar yapıp üzerine az un serpin

💎Üzerine bez örtün.10 dakika daha mayalansın.

💎Yuvarlakları el ile veya merdane ile bir parmak kalınlığında olacak şekilde açın

💎Teflon tavanızı orta derecede kızdırın ve yağsız olarak çevire çevire pişirin.

💎pişirirken çevirmeniz kabararak pişmesini sağlayacaktır.

💎Her pişirmeden sonra kuru bir havlu kağıt ile tavadaki unu sıyırmanız daha sağlıklı olur.

Bazlamalar sıcakken ben hemen bir tanesinin içine tereyağ sürüp karabiber ekip yemeye bayılıyorum.Siz ne isterseniz içlerine koyabilirsiniz.Afiyet olsun🦋💎🍀🦋

Minik Sandviç Ekmeği Katkısız-Kolay

Çok lezzetli ve kolay. Sadece hamurun mayalanması için en az bir saat gerek.Mayalanma süresi daha uzun da olabilir .

Ben ;Organik un,organik yumurta organik süt ve organik şeker vardı kullandım . Organik malzeme kullanmasanız da içinde katkı maddeleri olmayacağı için hazır alınanlara göre çok daha sağlıklı olacaktır.


🍀1/2 Su Bardağı ılık süt ( 1/2 Cup)

🍀1/2 Su Bardağı ılık su

🍀1/2 Su Bardağı Zeytinyağı

🍀1 Adet Yumurta(akı hamur için sarısı üzerine sürmek için)

🍀2 Çay Kaşığı tuz

🍀1.5 Yemek Kaşığı toz şeker

🍀1/2 Paket kuru maya

🍀3.5 Su Bardağı Un

🍀Bir tutam da SEVGİ ekleyin


Unu önceden eleyin.Elenmiş yedek un da bulundurun.

Derin bir kaba un ve maya hariç diğer malzemeyi koyun. Karıştırın. Kuru mayayı ekleyip biraz daha karıştırın. Unu ekleyin ve hamuru yoğurun. Yumuşak ele yapışmayan kıvamda bir hamur elde edeceksiniz.Karıştırma kabınızı sıkıca kapatıp hamuru mayalanmaya bırakın. Minimum bir saat sonra yağlı kağıt serip hazırladığınız tepsinize ufak hamur parçalarından yuvarlaklar yapıp aralıklı dizin. Üzerlerine yumurta sarısı sürün. Önceden ısıstılmış 180 derecelik fırında  yaklaşık 20 dakika pişirin.İçine istediğiniz malzemeyi  koyarak

şahane sandviçler hazırlayabilirsiniz.Afiyetler olsun♥️




Evde Kolay Usul Ekmek Yapımı

Haftasonu  evinizin mis gibi buram buram ekmek kokmasını isterseniz hemen bu tarifi uygulayabilir , dört dörtlük bir kahvaltı sofrasında ailecek keyifli bir kahvaltı yapabilirsiniz. Ancak hamurun yaklaşık 18 saat bir mayalanma süreci olduğundan zamanlamanızı buna göre yapmanızı öncelikle belirtmek isterim.


✔️ Derin bir yoğurma kabı

✔️3 Su bardağı elenmiş un

✔️2 Çay kaşığı tuz                                2B652949-28E3-4966-B4FB-510E8DC799AD

✔️1/2 Çay kaşığı kuru maya

✔️2 Su bardağı ılık su

Malzemeleri  yoğurma kabınızın içinde hafifçe tahta bir kaşık ile katıştırın.Üstünü streçle sıkıca kapatıp 18 saat kadar oda sıcaklığında bırakın.

Mayalanma süresi sonunda tezgahınıza un serpip kabarmış hamurunuzdan bir pazı yapın.Yoğurma kabını bu pazının üstüne ters çevirip hamurunuzu iki saat daha dinlendirin.


Fırınınızı içersine kapaklı bir borcamı kapağı ile birlikte boş olarak koyup 210 derecede çalıştırın.Fırın içersindeki borcamın dikkatlice kapağını acıp mayalanmış hamurunuzu içine koyun.Yavaşca kızgın kapağı üzerine kapatın.

Yaklaşık 40 dakika pişirin.Bu sürenin sonunda fırın ısısını 190 dereceye 

düşürün.Borcamın kapağını açıp 20 dakika daha pişirin.Daha sonra fırınınızı  kapatıp kapağını açın. Mis gibi kokan ekmeğiniz 10 dakika soğusun.Sonra fırından çıkartıp üzerini bir bezle örtün.

Afiyet Olsun… 

Geçmişin Pırıltılı Anları

ED55E2A6-2169-4AC5-B286-922A18AC14A5Geçmişin pırıltılı anları fotograf albümlerimde gizli.Onlara dokunmak,bakmak,ilgili notları okumak, espriyle kaleme aldığım ilginç olayları tekrar tekrar yaşamak beni ben yapan en önemli özelliğim. Albümlerim tarih aralıklarına göre ulaşabileceğim düzende özel olarak aldığım kütüphanemde klase edilmiş olduklarından hatırlayamadıklarımı bana hatırlatan çok önemli bir başvuru kaynağım da aynı zamanda.Onlar benim en değerli hazinem.

O albümler pırıltılı anlarla dolu .Her bir fotograf karesi çok özel bir an ve çok güzel.Dolu dolu yaşanmışlığı anlatıyor.

Değişim kaçınılmaz.Ama bu dijital çağda bile olabildiğince bana mutluluk veren bu alışkanlığımdan vazgeçemiyorum. Artık yer sorunu nedeniyle seçerek tab ettiriyorum .Bilgisayarımda ayrı dosyalarda klase edip belirli aralıklarla da toshiba ya yüklüyorum.

Ancak zaman zaman da bu prosedürleri aksatıyorum. Bazı dönemlerde albümlerime küsüyorum ve hiç bakmıyorum.Sonuçta hepimiz bir adem-i beşeriz ve her insan gibi hayatı inişli çıkışlı yaşarız .Ama fiziki olarak onlara ulaşamadığım zamanlarda bile derin kütüphanemden her bir fotoğraf karesinin gözlerimin önüne düşüyor olması benim için çok önemli ve değerli.Her biri ayrı ayrı yaşamımdaki pırıltılı anlar…..

Bu bağlamda koçluk eğitimim sırasında değerli hocamız Zerrin Başer’in aktardığı bir hikayeyi de aklımda kaldığı kadarıyla sizlerle paylaşmak istiyorum. 

” Vakti zamanında günlerden birgün bir köyden geçmekte olan gezginimiz birden kendini köyün mezarlığında bulur .Mezar taşları üzerindeki 2 yıl ,1.5 yıl ,3 yıl ,5 yıl gibi yazılar çok ilgisini çeker.Hiç bir anlam veremez .Sorur soruşturur bu nasıl olabilir ki diye düşünür , sonunda bunun cevabını kendisine verebilecek kişiye ulaşır.O bilge kişiden su yanıtı alır,. “Bizim köyümüzde insanlar mutlu oldukları özel günleri ,anları bir yere kayıt ederler. O kişi öldüğü zaman ise mezar tasına bu süreler toplanıp yazılır.Gerçekten yaşanan zamandır bu mezar taşlarına yazılan yıllar ” der….

Geçmişin pırıltılı anlarını hatırlamanız, bu güzel anıları geleceğinize armağan etmeniz , gelecek için de keyif aldığınız mutlu olduğunuz anları kayıt etmeniz ve hatırlamanız dileğiyle…..

Sevgiyle Kalın,



Cranberry Muffin


Herkese keyifli pazarlar. Sizlerle denemenizi önereceğim cranberry ‘li (yaban mersini) portakallı muffin tarifimi paylaşmak istiyorum.


✔️Bir su bardağı kuru cranberry

✔️1/2 su bardağı taze portakal suyu

✔️2 su bardağı un(kontrollü)

✔️2 çay kaşığı kabartma tozu

✔️Bir tutam tuz

✔️Yarım su bardağı kadar tereyağı (eritilmiş..soğutulmuş)

✔️Bir portakal veya 1 limon kabuğu rendesi

✔️2/3 su bardağı şeker

✔️2 yumurta

✔️Yarım su bardağı süt

✔️Yarım su bardağı ceviz

✔️Bir avuç kadar çikolata parçacıkları

❣️Bir tutam da SEVGİ❣️


Fırın 190 dereceye ayarlanıp önceden ısıstılır. Portakal suyu ile kuru cranberry bir kapta ısıtılır. Kaynar kaynamaz kenara konur.

Un ve kabartma tozu birlikte elenir.İçine az tuz eklenir.

Bir başka kapta yağ ,portakal veya limon kabuğu rendesi,şeker karıştırılır. İyice çırpılır.Yumurtalar teker teker eklenip birlikte tekrar çırpılır.Unlu karışım sıvı malzemelere eklenir.Süt ilave edilir. Daha önce hazırladığımız cranberry ile ceviz eklenir.

Pişireceğimiz muffin kapları yapışmasın diye yağlanır.Karışım bu kaplara dökülür.

Önceden ısıtılmış fırında yaklaşık 30 dakika pişirilir.

Fırından çıkarınca üzerlerine istenirse çikolata parçacıkları üçer beşer adet konur.

Sonra da  keyifle afiyetle yenir.

Not: Tereyağ yerine bulabilirseniz hindistan cevizi yağı (coconutoil) da kullanabilirsiniz.Cranberry yerine isteğe bağlı başka malzeme de kullanılabilir.




HEKTOR nam-ı diğer MEDOR

Hikayem çok uzun yıllar önce mutlu çocukluk yıllarımın geçtiği Çankaya-Yukarıayrancı Bağlarında bir Bağevinde başlıyor. Bahçemizde cok güzel bir kulübede yasayan Medor isimli bir köpeğimiz vardı. Hayal meyal hatırlıyorum. Aile geleneğimizde çocuklara masal tadında eğlenceli anılar anlatıldığından belki de hatırladığımı sanıyorum.

Benim hayatım boyunca başka köpeğim olmadı. Köpeklerden ,kedilerden hep çok korktum.Çocuklarımın hayata atılır atılmaz ilk işlerinin kedi köpek sahibi olmalarını çok iyi anlayabiliyorum.

Günlerden bir gün uzak diyarlara gittim . Sana bir sürprizimiz var dediler Sürpriz de meğerse beni bekleyen mini minnacık bir köpekmiş. Geri dönemiyeceğime göre kabullenmem gerekiyordu. Adı Hektor nam-ı diğer Medor……Eski hikayelerden esinlenerek ve fakat yanlış hatırlanarak Hektor denmiş adına.

Hektor bir Labrador Retriever. O zamanlar Labradorlar hakkında hiç bir bilgim yoktu.Labrador Retriever cinsini yaşayarak öğrendim.

İlk önce crate( bir cins kafes) içerinde duracağı için iş çok basitti ….Crate’ine sadece yemeği ve suyu konacaktı.

Takip eden gidişlerde hep bir aşama ileri.

Crate kapısı açılacak.Hektor yukarı komutu ile bahçeye çıkacak. İhtiyaçlarını giderince “Hektor aşağı” komutuyla aşağı inecek doğrudan cratine girecek. Bu süreç esnasında heyecan korku dorukta …….ya inmez ya sağa sola saparsa!!

Ama hiç öyle olmadı her seferinde denileni yaptı…Çok iyi eğitim almış…Ne de olsa diplomalı.

Takip eden gidişimde Hektor artık evin içinde sebest dolaşımda.Eeee bu durumda artık benim de kendi çapımda bir kural koymam şart oldu. “Hektor bak beni iyi dinle ,bana ağzını değme dayanamıyorum çok fena oluyorum…”dedim ve bunu tek bir kez söyledim.

Bir daha asla ama asla ağzını değmedi hep sadece ayaklarımın dibine yatıp sevmemi istedi.

Ben sonunda sanırım Hektorun şifrelerini çözdüm. İğrenme duygumu kısmen aşabildim ama artık korku olayı bitti. Korkmuyorum.

Bugün geldiğim aşama odama girebilir ve bebekliğinden beri birlikte büyüdüğü kardeşinle benim meşgul olmamı izleyebilir.

Bir sonraki aşama ne olur bilemem. Ama bildiğim şu ki ben Hektor ile birlikte uzun bir yol kat ettim. Bazı hassaslıklarım devam ediyor olsa da korkularımı yendim.

Hektora bir türlü köpek diyemiyorum. Hektor çok ama çok zeki. O gökyüzüne bakıp yıldızları görüyor….. ben de görüyorum. O uçak geçerken kafasını kaldırıp bakıyor … ben de bakıyorum.Beklemesini biliyor. O beni anlıyor ben ise onu anlamaya çalışıyorum. Derin bakışları hep bana bir şeyler anlatıyor. Yemeğini koyduğumda aceleyle kafasını okşamamışsam yemeyerek SEVGİ’nin herşeyden önde geldiği inancımı kuvvetlendiren tabii ki Hektor. Hep şükrediyorum ailemiz bize bunu fazlasıyla vermiş. Öyle çok sevgiyle büyümüşüz ki sevgi yüreğimizden taşıyor. Coşup coşup nehir gibi su gibi akıyor.

Merak ediyorum Hektor ile bundan sonraki aşama ne olacak acaba?